و با بازي در نقش اصلي مجموعة تلويزيوني 21jump street در اواخر دهه هشتاد، حسابي معروف شده بود و خيلي از دخترها و پسرهاي نوجوان آمريكايي، شب ها خواب او شدن را مي ديدند.

 ولي خودش داشت زجر مي كشيد. حس مي كرد دارد به يك كالا تبديل مي شود، يك كالاي خوش رنگ و لعاب كه رسانه ها براي نوجواناني كه تشنة اين جور چيزها هستند آماده مي كنند و هر روز و هر شب به اشكال مختلف به خوردشان مي دهند.

پس عجيب نبود كه يك دفعه كنار كشيد. شهرت و محبوبيت و بت شدن را به كناري گذاشت و گفت مي خواهد از اين به بعد فقط در فيلم هايي بازي كند كه با شخصيت او جفت و جور باشند. اين جوري شد كه جاني دپ از بت نسل جوان، به شمايل آدم هاي تنها در سينما تغيير چهره داد و به دنياي عجيب و غريب تيم برتون راه پيدا كرد و شد آن جان دپي كه حالا مي شناسيم.

 بازيگري كه برايش فرقي نمي كند فيلمي كه در آن بازي مي كند، يك فيلم مستقلِ كم خرج است يا يك فيلم استوديويي پرفروش. او كار خودش را مي كند و به قول خودش روحش را به نقش ها مي دمد. اصلا هم برايش مهم نيست كه نتيجة كار پرفروش از كار دربيايد يا كم فروش، و فيلم هايش مشهور باشند به زهر جدول فروش: اصلا درك نمي كنم كه تو سر كاري بروي و هر چه مي تواني از وجودت براي آن فيلم مايه بگذاري. بعد هم در آخر به تنها چيزي كه نگاه كنند، مقدار پولي باشد كه فيلم در گيشه پارو مي كند.

او سفت و سخت پاي اين عقايدش ايستاد و اين قدر فيلم مستقل و متفاوت غيرتجاري بازي كرد كه ديگر كسي باور نمي كرد او روزي در يك فيلم تجاري هاليوودي ظاهر شود و موفق هم بشود. ولي در بيستمين سال فعاليت حرفه اي اش، جك اسپارو همه چيز را عوض كرد. جاني دپ، با چنان قدرت و شيطنتي نقش اين دزد دريايي هفت خط را در دزدان دريايي كارائيب: نفرين بلك پرل در سال 2003 بازي كرد كه همه باور كردند او مي تواند يك بازيگر پولساز هم باشد.

 جك اسپاروي جاني دپ، 305 ميليون دلار روانة خزانة ديزني كرد. اين، پايان راه نبود؛ موتور جاني دپ، تازه گرم شده بود. حضور او در فيلم جديد رفيق ديرينش تيم برتون چارلي و كارخانة شكلات سازي هم با 205 ميليون دلار همراه شد. طلسم نفروختن فيلم هاي جاني دپ، شكسته بود و حالا همه منتظر قسمت دوم دزدان دريايي بودند كه ببينند جك اسپارو اين بار چه مي كند.

 9جولاي 2006 فرا رسيد و اين بار جك اسپارو حتي اسپايدرمن را هم جا گذاشت و ركورد فروش افتتاحية يك فيلم در تاريخ سينما را با 135 ميليون دلار از آن خود كرد. جاني دپ، ديگر زهر گيشه ها نبود. او با اين كه پاي عقايد خاصش سفت و سخت ايستاد، ولي بالاخره در سن 43 سالگي، گيشه ها را هم فتح كرد.

شايد بهترين توصيف براي حال و روزِ اين روزهاي او، همين هايي باشد كه يكي سينمايي هاي آن ور آب گفته است: اگرچه در يكي از موفق ترين فيلم هاي تجاري تاريخ سينما بازي كرده، ولي با آن شخصيت عجيب و غريبش، هنوز اعتبار هنري خودش را حفظ كرده است. او الان دارد لذت بهترين هاي دو دنياي مختلف سينما را مي چشد.

شكل و قيافه و گريم جاني دپ معمولا در هر فيلمي فرق مي كند. آخرين اش كه همين جك اسپارو ي دزدان دريايي كارائيب است با آن موهاي بلند و ريش و گوشواره و بقيه زلم زيمبوهايش. اين ها چند نمونه ديگر از قيافه هاي مختلف جاني دپ در فيلم هايش است.   جاني دپ براي فرار از شخصيتِ شكل گرفته و پرطرفدارش در مجموعة تلويزيوني 21jump street و بت تلويزيوني نوجوانان شدن، بازي در نقش عجيب و غريب يك پسر يتيم خلافكار را در فيلم baby-cry (1990) پذيرفت. شهرت جاني دپ در آن زمان (اواخر دهه 80 و سال 1990) جوري شده بود كه روي جلد همة مجله هاي تين ايجري بود
جاني با همين تيپ و قيافه در نقش افسر پليس تام هانسن در مجموعه تلويزيوني شبكه فاكس 21jump street حاضر شد و دل همه نوجوانان آمريكايي را ربود.   ديگر تصميمش را گرفته بود كه از جلد تام هانسن در بيايد. براي همين، هيچ ترسي نداشت كه با گريم و آرايش موي عجيب و غريب در اولين همكاري اش با تيم برتون در ادوارد دست قيچي ظاهر شود، حتي اگر به جاي انگشتانش قيچي بگذارند!   در 1994 در دومين همكاري اش با تيم برتون در نقش اد وود معروف به بدترين كارگردان تاريخ سينما حاضر شد. اين، نقشِ يك آدم عجيب و غريب و تنها بود كه احتمالا فقط آدم هاي عجيب و غريب و تنهايي مثل جاني دپ و تيم برتون مي توانستند زندگي او را در سينما به تصوير بكشند

 باز هم يك آدم تنها، باز هم يك آدم عجيب و غريب، باز هم مدل مو و لباس متفاوت و باز هم جاني دپ، اين بار در چارلي و كارخانه شكلات سازي (2005) و همكاري  دوباره با تيم برتون.جاني دپ براي بازي در نقش جورج يانگ (يك قاچاقچي موادمخدر كه بازار كوكائين را در آمريكا به راه انداخت) در فيلم Blow حسابي حال كرد. به خاطر چي؟ اول به خاطر مدل موي جورج و دوم به خاطر مدل لباس هايش!